Saturday, August 30, 2025
BallinaVitrina e libritCikël poetik me poeten Mirlinda Latifi

Cikël poetik me poeten Mirlinda Latifi

Një perkushtim

Me pak qellim, me zë shumë

E pak fjalë, nje vend ku lulet

Lulet jan pa erë.

Dhe zogjet janë pa kengë

Verë e pa ngopur

Zjarr thatesirë, mal i qetë

Shkretirë e trishtuar

Kokrra te dobeta e tē thata

Vesë e mbaruar

Erërat të ngrohta

Kokat e shadervanit të

Dëmtuara të mbyllura

Një kumbon e heshtur

E një përroi që që nuk gurgullon

Ku rimat nuk pershtaten

Këngë e kënduar pa formë

Yje të zbehtë

Planete të shurdhëra

Një botē me shkelqim qe përhapet

Gjithandej dhe ne qjellë

ne errësiren e natës

Qu perkulen hijeve me ndriqim

Ajri i ngarkuar një vesë i ngjanë

Një verë me ditë të gjata

Një ëndërr e pa shuar qdo herë ekziston

UNË ËNDRROJË NJE BOTË

Unë ëndërroj një botë ku njeriu,

Asnjë një njeri tjetër nuk do të përçmojë,

Aty ku dashuria do të bekojë tokën

Dhe paqja i zbukuron shtigjet e saj

Unë ëndërroj një botë ku të gjitha

Do ta njohë rrugën e ëmbël të lirisë,

Aty ku lakmia nuk e kullon më shpirtin

As koprracia nuk e prish ditën tonë

Një botë që ëndërroj ku e zezë apo e bardhë,

Çfarëdo race të jesh,

Do të ndajnë të mirat e tokës

Dhe çdo njeri të është i lirë,

Aty ku mjerimi do të mbajë kokën

Dhe gëzimi, një perlë,

Përmbush nevojat e të gjithë njerëzimit –

Për të tillë ëndërroj, e ëndërroje nje botë.

……………………………………………………

E DREJTË DHE E GABUARË

Dikush të ju tregojë se çfarë është “e drejtë”,

Pyetjet që ju lejohet të bëni,

Dhe ato që nuk do të guxonit ju

Të vendosur në rrugën që është hapur

Jeta ju shtyn përpara por mos e devijoni

Mos e humbni mundësinë për të jetuarë dhe menduar,

Nëse është pikërisht aty ku i përket,

Por përtej skajeve të shtegut tuaj,

Aty fillon jeta me të vërtetë,

Një vend me rreziqe dhe sfida.

Dhe një vend zemrash të thyera,

Ata do t’ju thonë se duhet të keni frikë nga kjo botë, dhe nga gjërat që na ndodhin pa pritur. Duhet prapë të jetojmë.

Sepse nuk ka jetë te lehtë, po jo edhe të vështirë.

Ndërsa ne jetojmë duhet edhe të mësojmë

Pas murit të pritjes,

Por njerëzit më të mirë që do të takoni ndonjëherë,

Kanë dalë jashtë gjurmëve të tyre,

E gjetën veten gjatë rrugëtimit te jetës

Prandaj harroni hartën rrugore

Ndiqni zemrën tuaj me çdo kusht,

Sepse kurrë nuk do ta gjesh vërtet të tjerë.

Nëse keni shumë frikë të humbni. Dhe të devijoni nga rruga e drejtë. Gërmëzoni shkronjë më shkronjë.. dhe diiqka patjetër do të mësoni.

TË NGJASHME

Komento

Shkruani komentin
Shkruani emrin

TË FUNDIT