Jam zjarri i shpirtit tim
Jam gur pa gjëmë e pa ankim
E herë bëhem shpuzë e hedhur në erë
Pastaj kthehem në klithmë
Që bërtas me zë
E herë mbes pa frymë
Jam akull përbrenda vetes
E herë jam vdekje e vdekjes
E sërish mbijë në thelb të jetës
E bëhem këngë e ngrirë që s’dëgjohet
Herë bëhem zë i mashtrimit
Herë udhë e braktisur nga njeriu
Poshrim i tmerrëshëm nga i ligu
Jam shtëpi e zbrazët nga ëndrrat
Kam frikë nga të pathënat
Jam vetmia e Hyjit që më bën dritë
Jam ankthi i vetes që çdo vit më ikë