Janar, nuk ta patëm borxh që trimat si luaj të na i rrëmbesh pa mëshirë nga jeta,
luftëtar e çlirimtar lirie.
Na i vodhe, na i rrëmbeve, kokën nuk e kthen prapa, por po vazhdon duke mbledhur pishtar lirie…
II.
Tani do të doja që nga kalendari t’a zhdukja muajin janar,
këtë muaj të egër, me plot dhembje e acar.
Ti Janar çdo ditë po na rrëmben nga një pishtar lirie…
III.
Trimat tanë që e refuzuan luksin, dhe pushkën e moren e tytat ia drejtuan armikut.
Ne palcë ia futen frikën, shpejtë ia dhanë iken.
Nga ju o pishtarët e lirisë të tokës së shtrenjtë të Dardanisë.
IV
Janar i kobshëm e mizor je,
I rrëmbeve shokët tanë pa na pyetur pa na dërguar fjalë.
Ti që po na i ndan nga jeta gjithë këta çlirimtar.
V
Edhe ti tokë e kobshme je,
Ti po fluturon nga gëzimi që në gjirin tënd të akullt, po mbështjellë luftëtar e strateg
Ata që dhan betimin të luftojnë për Kosovë me nderë.
VI
E ti i mbështjellë me hijen tënde te errët gjithë këta pishtar lirie,
Trima të tillë na sollën lirinë, pa kursyer asgjë nga jeta.
Gjymtyrët i lanë nëpër lëndina, male e djerrina, për ty Kosova jonë kreshnike.
VII
As ti jetë nuk pate mëshirë u tregove e egër, i rrëmbeve zvarrë gjithë këta çlirimtar,
e pse pikërisht ne liri!?
VIII
Moj, tokë e zezë ende nuk u ngope, prapë po gëlltit pa mëshirë shokët tanë,
që për liri lan gjymtyrët,
e në liri jetën dhanë.
IX
Sa i kobshëm je muaji janar,
do të heqim nga faqja e dheut, e nga çdo kalendar.
Mjaftë më, nuk dua të dëgjoj, që të na i rrëmbesh shokët e lirisë nga jeta,
Mjaftë më, ti muaji tinzar
