Udhetimi i poetit
Qytet me,qytet e fshat
në fshat poeti udhëton sikurse
ajo bleta puntore nektarin e vargjeve
në shpirt e grumbullon
…
Poeti lind ne vargje e me tu frymon
Ai çdo ditë duke shetitur, m’bledhë e thurë
vargje dhe krijonë një poemë më emrin e
bukur Kepi i shpresës së mirë
Poeti në tokën e vetë e pushon shpirtin
Sepse nga ajo tokë,qielli e uji e përjetoi
Trashigiminë e paradhësve të tij
Aty ai kishte marr frymëzimin për poezi
Kur poeti del fushave maleve e luadheve
Ajo shkon të ajo dardha e lashtë në atë luadhin
midis arash,ulët në atë hijën bukur,ku rininë e
kishte kaluar.
