NË DREQ
Në kryq të ditëve
Kryqëzohen shpirtrat
Humbur besimesh
Lutjet ,
Zgjaten stalaktidash
Mendimesh të ngrira
Shpirtrash amorfë
Amfibësh,
Që zvarriten
Duke pritur çdo ditë
Të mos çajnë më kokë,
Se kanë shpëtimtar
Një zot
Si të vetmin shpëtim ngushëllues,
Por më kot
Çdo ditë është më vete
Një kokëcarje njësoj,
Ku asgjëja
Vlen më shumë se gjithçka,
Por rreken të trullosur
Të gjejnë fillin e humbur
Gjylpërës së tretur në kashtë,
Që ua shpon zemrat
Që andej tek sa presin,
Bajatë
Dhe ndërkohë,
Qyteti plasaritet
Euforizmash,
Palaçosh,
Pijanecësh,
Politikanësh,
Partishë,
Pezmatimesh,
Dhe putanash
Që jargaviten për dy grosh
Ku lutjet harrohen
Pasthirrmash,
Dhe kokëboshësh triumfues,
Në dreq këta lapanjozë
Që po mbysin këtë botë,
Në dreq dhe lutjet në zot
E përse vlejnë përsiatjet
E syve drejt qiejve,
Kur asgjë
Asnjëherë
Nuk ndryshon
E pritja e mjerë amfibe
Zvarritet, e zvarritet
Sikur vdes,
Der të mbytet gjithnjë,
Me një lugë ujë
Shembjesh përtokë.
