Pikë pikë pikojnë e bijnë
Gjethet e kujtimeve
Dhembjet shtrydhin lot
E lotët bëhen ujvarë
Për ata që na kanë dashur
Për ata që na kanë sharë
Kur vjen stinë e vjeshtës
Dhe shtohet mërzia
Ngushëllon veç poezia
Ylli i fatit na mban përdore
E na thotë vazhdimisht
Se edhe jeta paska bisht
Dikur duke na marrë në gji
Përmallohet çdo pjesë e Tokës
Kah ka kaluar hija jonë
Me të njëjtin mall
Me të njëjtin zjarr
Përjetësisht
Na grin malli
E na pret varri
Ditës i dhemb kujtimi
Për të gjitha ato që shkuan
Për ato që s’kthehen më
Dikur ndoshta
Edhe rrugët lodhen prej nesh
Fillimit as fundit nuk i dihet
(Mesi përshesh me lesh)
Ti dëshiron që
Deri në lartësinë tënde
Kurrë të mos arrijë harresa
Nënqielli mbushet me re
Në ty fryn erë e perëndimit
Erëra që s’prajnë më
Lindjet mbushen me piptha
Arkivole me revole
Mbarset jetë e re
Ti ishe dhe mbete
Një arrë e fortë
Një rrugë me shumë kthesa
Rreth teje Merimanga
Shpeshherë thuri rrjetën
Për ty për veten për jetën
Pshtill e çpshtill
Një lëmsh i madh
Pa fund pa fill
Lumi zihet përbrenda
Fryn erë e nxehtë erë e ftohtë
Nga koka gjer në thembra
Dikur ndalet fryma
E ngrihet bryma
Grumbull dheu bëhet
Një kapak me hak e pa hak
Një derë me nëntë dryna
