Mos u ndal kur rruga duket pa fund,
kur shpresa lodhet e zemra s’gjen kund.
Ka ditë që peshojnë më shumë se një vit,
por brenda teje rritet një dritë që s’prit.
Mos u ndal kur zëri të dridhet lehtë,
se edhe dridhja flet të vërteta vetë.
S’je i dobët pse ndalesh pak,
je i fortë pse ringrihesh prapë.
Ka beteja që s’i sheh askush dot,
por të bëjnë njeri më të fortë se sot.
Fitoret më të mëdha s’kanë zhurmë,
janë hapa të heshtur që zgjasin në kohë.
Mos e krahaso rrugën tënde me tjetrin,
secili ecën ndryshe drejt së nesërmes.
Disa lulëzojnë herët në pranverë,
disa vonë, por bukur përherë.
Ti je më shumë se frika që të mban,
më shumë se fjalët që të thanë “s’ia del dot kurrë, aman”.
Je forcë që rritet mes plagësh e shiut,
je shpresë që s’thyhet nga pesha e frikës.
Nëse sot je i lodhur, pusho pak,
por mos harro arsyen pse nise këtë hap.
Pushimi është njerëzor, dorëzimi jo,rruga vazhdon
dhe ti me të, po.
Ec.
Edhe ngadalë, por ec përpara,
se çdo hap i vogël është fitore e madhe, e rrallë.
