Në trastën e nënës sime
Ruhej gjithmonë diçka
Pak bukë
Pak kripë
Një copëz dritë e pashterrshme
Dhe shumë dashuri
Ajo kurrë s’e zbrazte krejt
Edhepse asnjëherë nuk kishte frikë
Se do të mbetej pa dashuri
Me atë trastë u rrita
Mes erës së bukës
Dhe gumëzhitjes së qetë
Të pëlhurës
Sot
Kur e hap ngadalë
Gjithçka më vjen përpara
Sikur shoh duart e saj
Ndjej frymën e saj
Botën e vogël që mbante brenda
E në gjoks zemrën e madhe
Trasta e nënës sime
Asnjëherë bosh
As kur ajo s’është më
