Nuk ta dhashë shpirtin për të ma shkelur,
Në dashuritë e mëdha besoj.
Tu dhashë pa menduar fundin,
Me kujtime, nesër të rroj.
Pas dashurisë nuk ftohet breshëri,
Por mirënjohja dhe respekti.
Mendimin e fundit të merrja me vete.
Ti falja qiellit lezetin.
Mos më bëj të vdes pa vdekur!
Mos më merr frymën e gjallë.
Pakëz vend bëji dashurisë,
Të flejë rehat në shtrat të saj.
Nuk kërkoj të qëndrosh me zor,
Në një lidhje ku besimi është tundur.
Kështu vret dashurinë e gjallë brenda meje.
Më vret dritën, humb shkëlqimin.
Qëndro si të mundesh formë e ndjeshme.
Si dëshmitar i heshtur brenda mendimit,
A si guxim në kohë të hershme.
Në je e vërtetë më dil në shteg,
Kuptimin e plotë ti japim jetës.
