Në heshtje të natës, kur bota pushon,
një zë i vjetër në shpirt më kumton;
janë kujtimet që s’flenë kurrë,
si hije të lehta që vijnë pa zhurmë.
Më flasin për ditë me diell e me gaz,
për ëndrra të thjeshta që mbeten pas;
për hapa të vegjël në rrugën e gjatë,
që sot më duken si një kohë e artë.
Herë më buzëqeshin, herë më trishtojnë,
si valë të detit që vijnë e shkojnë;
por s’dua t’i humbas, as t’i harroj,
se në to jetoj dhe veten e njoh.
O zë i kujtimeve, mos u largo,
qëndro pranë meje, më fol përsëri;
se jeta kalon si një erë e lehtë,
por ti je kujtim që mbetesh përjetë.
