Ahh ata sytë e tu,
edhe , kur ftohur lotit ,
edhe, kur pranë teje s’jam,
edhe, kur nata nuk ka më dritë,
mua më shikojnë.
Ata, me vete më kanë marrë,
Si një dritë që pranga nuk njeh.
Duart ndjeva të më dridhen,
atij përqafimi përcjellës,
edhe shpirti në një pritje dridhet.
Një zë prisja, një të vetëm zë,
heshtjen të thyente,
dhe atë akull të një largësie,
që në ftohtësi të lë, por, jo të humbur.
Mallin, ta dish, si një copë dielli e mbaj,
që, edhe dritareve të hekurta,
po ta mbyllin, boshllëk do kërkoj,
të hyj…
Shkëndin e syve të tu, atë natë e vodha,
errësirave, si zjarrin e fundit e mbajë,
me timin e bashkova,
që të kem dritë,
që të jem gjallë,
kur larg teje jam.
Do pres,
tek ty të vij,
sapo fërshëllimën tënde
të dëgjoj.
Do të të pres…
