Dom Kelmendi Spaqi
Në kohë zjarri e frika të thellë ,
ai nuk heshti – ai u bë zë , me kambanë kishte thirri iftarin , dhe zemrat i bëri një •
Nuk ka këtu ndarje feje , as emra që na përçajnë , tha ai , jemi një gjaku , një tokë , shqiptarë – e bashkë do të qëndrojmë •
Përballë hijes së pushkës së
ftohtë ,
qëndroi si lis i pathyshëm :
Më vrisni mua më parë , pastaj gjithçka që kam•
Dhe fjala e tij u bë dritë ,
në terrin që kërkonte ndarje – se kur njeriu bëhet atdhe ,
frika s’ka më asnjë emër •
Bajram
