NËSE LASHË GJURMË NË VITE
Mos pyesni pse unë heshta
Kur është dita për të festuar
Më djeg malli për ato kreshta
Për bjeshkën time të bekuar
Atje prap kam për të lindur
Me ëndrra janë ngopur sytë
Si një ëndrrimtar i pabindur
Ta festoj ditëlindjen e dytë
Mos pyesni pse unë shkruaj
Kur vargu im nuk bën zhurmë
Kalojnë ditë e kalojnë muaj
E vitet tek unë lanë gjurmë
Dashuria prap më frymëzon
Dhe lulet e mija si rreze drite
Por një pytje mua më mundon
Nëse unë lashë gjurmë në vite?
O JU ËNDRRA
O ju ëndrra nuk jeni ndryshkur
Ani pse me lotë ju kam ujitur
Sa herë vjeshta ju ka vyshkur
Mirëpo kurrë nuk jeni venitur
Edhe kur malli më ka shkelur
Me ju dimrin e kaloj me vrap
Ëndrrimtar shpirti ka ngelur
Se në pranverë lulëzoni prap
O ju ëndrra a më dëgjoni
Për ju ca vargje i kam nisur
Herë nguteni e herë vononi
Por kurrë s’më keni braktisur
Me mua thellësive jeni zhytur
Në netët e mia plot me mallë
Edhe kur malli më ka mbytur
Shpresën e keni mbajtur gjallë
Por s’kam mëshirë po ju mori lumi
Larg në bjeshkën time të bekuar
Ëndërroj atje të më merr gjumi
Dhe të zgjohem pa ëndërruar
Dardanja ime e bukur të më zgjojë
Që një jetë si hije më ndoqi mua
Edhe një faqe ditari do t”më mjaftojë
T’i them ” Përtej çdo ëndrre të dua”
ATHUA
Unë shkruaj në mëngjes kur është ngrysur qielli
Se moti i zemrës nga moti i natyrës ndryshon
Shkruaj në mesditë edhe kur nuk ka dalur dielli
Shkruaj në mbrëmje kur muzgu tokën e mbulon
Se muzgu i zemrës ka kohë që është zhdukur
Shkruaj natën vonë kur Hëna tokën e ndriçon
E kur gjumi e humb rrugën shkruaj deri në agim
Sikur i dehur, as gotën më nuk e mbaj në dorë
E shkruaj një poezi për dashurinë e shpirtit tim
E për bjeshkën time të bekuar, mbuluar me borë
Për lulet që e shndërruan zemrën time në vazë
Dashuria ime është si koha por s’matet me orë
Dhe as orë nuk mbaj në dorë as në gisht unazë
Në unazë, veç se një simbol nuk shoh gjë tjetër
E dashuria shndërron edhe shkretëtirën në oazë
Për dashurinë është shkruar në kohën e vjetër
Por unë në këtë botë idhull e kam ndonjë poet
Jo vëtëm që di të thur vargje dashurie në letër
As jo vëtëm që me vargjet e tij shkakton termet
Por që dashuron me shpirt pa të vetmin kusht
E që dashuron me zemrën e madhe sa një det
Që s’ndalet së dashuruari në tetor as në gusht
As kur vrazhdësia e botës e mbështet për muri
E as kur padrejtësia e jetës e godet me grusht
As kur i pëlcet zemra edhe po të ishte prej guri
Se lehtë është të dashurosh në çaste lumturie
Për dashuri të vërtetë mjafton kasollja prej druri
Se dashuria e zemrës është një hambar pasurie
Që nuk është as për t’u shitur e as për t’u blerë
E zemra që ty ta kam dhuruar, hambar dashurie
Që mbetet i mbushur në Vjeshtë e në Pranverë
Në oqeanin e poezisë si një pikë uji jam futur Dhe për t’u larguar më kurrë nuk gjeta një
Dhe për dashurinë tonë çdo mbrëmje jam lutur
Që shëndet të kemi ne, me tri lulet tona buqetë
E nëse me vargjet e mia ndonjëherë jam ngutur
Për asnjë varg të shkruar nuk pendohem në jetë
Se edhe nëse lumenjtë shterojnë shtrati mbetet
Oqeani i madh kurrë nuk shndërrohet në pusetë
Por malli për bjeshkët e mia një ditë do të tretet
Kur të më zgjosh nga gjumi ende dita pa aguar
Atje larg në Malësinë time ku qielli me dorë preket
Kur ta kuptoj se ëndrra ime s’më ka mashtruar
E nuk më ka shkuar kot asnjë varg që u shkrua
Një shekull mbeti te ti zemra që ta kam dhuruar
Kur fjala: “Athua” s’ka më asnjë kuptim për mua
