Borë kalimtare, pse hesht ndaj meje?
Çdo pikë jote flet për kohë të humbura,
dhe unë kam takime të fshehta me detin
që mbart sekretet e ditës.
Kam mesazhe që dridhen në duar,
imazhe që kërkojnë të rikthehen të plota,
këshilla për katër stinët
dhe ëndrrat që enden si hije në rrugë.
Bilbilat heshtin, zërat jehojnë,
fjolla bore luajnë mbi flokët e mia,
hijet e ditës shpërndahen si retë e lehtë,
por shpirti im s’është kalimtar;
do të lulëzoj shpesh në trojet ku bie bora.
Dua yjet e mbrëmjes, harenë e shpirtit tim,
dhe zërin që përkëdhelet nga freskia e pranverës.
Ju, pa mllefosje, t’ia kaloni zemrës
si lum që rrjedh i lirë mbi gurë dhe male.
Kur bora bie mbi tokë të qetë,
zemra ime gjen rrugën e saj,
dashuria rrjedh si ujë i lirë,
dhe çdo yll ndriçon për ne të dy.
