Velat drithërojnë mbi maja jahtesh .
Lodhur nga stuhia e natës shkuar
Në tryezë ,ka kohë që më pret kafja
Por unë nuk kam nge , për ta shijuar
Mi ka ngrirë sytë kjo hapësirë
Ky traget që s’dihet ,se ku shkon
Në të ka patjetër njerëz të mirë
Ndryshe ky peisazh, nuk i pranon
.Ende si kam mbushur dy tre orë
Por këtu më ngjan ,se kam një jetë
Një pulëbardhë më ulet përmbi dorë
Një statujë diçka nga larg më flet
Ca sirena thyejnë mozakët
Dhe mi ngulin sytë ngjyrë prush
Ato këtë gjë bëjnë për çdo ditë
Sa herë pranë tyre shkon dikush
Mjegulla u tret mbi vela jahtesh
Dhe u shndërrua krejt në kaltërsi
Këtë det ,që i thanë ,ta pijë Ksanthit
Sot kam dëshirë ,që unë ta pi
