Rënkon e qan pylli
E zhveshën tokën, ja shkulën pemët
Si të marr e zunë për flokësh
Ja thyen brinjët ia pren degët
Si të ikur nga mend e kokës
E shkulën e dogjën e rafshuan
Erdhën të fortët e zaptuan
Kur vapa e gushtit zuri ti digjte
Atëherë për pyllin u kujtuan
E qan pylli për një cicërim zogu
E drurët nga dhimbja rënkojnë
Përplaset era si vaj morgu
Veç tokë të zhuritur shikon
Rënkon toka për një pemë a zog
Dhimbja shpirtin i gërryen nga erozioni
Rrënjët t’ia përkëdhel në gji të saj
Lutet për jetë,thërret… Ndaloni
