Atdhe, o toka e të parëve të mi,
Shoh trupin tënd mbushur plagë,
Një dallëndyshe u kthye prapë te ti
Për të sjellë mallin e bijëve që i ke larg !
.
Atdhe, o toka e të parëve të mi,
Në prehërin tënd të lodhur, vendosë mbështes kokën,
Ndjehem e bukur, fëmijë..
Kthehem në pulëbardhë e shëtis botën !
.
Pse u bëmë kështu, Ç’mallkim ra mbi ne !
Pse s’mundemi të duhemi, siç duheshim dikur ?
Bukën me duart e njëri tjetrit hanim deri dje,
Sot, vritemi për një gardh, vritemi për një mur !
.
Ditëve njerëz që largohen, ku shkojnë vallë ?
Nënën e babanë lanë, ulur poshtë shkallëve…
Pastaj ju qanë shpirti e ju mbytë një mall,
Për tokën që mbetë djerrë, tokën e të parëve..!
.
Kur do të vij ajo, e bekuar ditë…A do vij ndonjeherë,
Më zëra fëmijësh të mbushen parqet!
Kur luledelet vajzat ti mbledhin çdo pranverë,
Kur dimrit tymi të mjegullojë oxhaqet !?
