Kohë të gjatë në vend të huaj ike,
Rrallë takohemi, kur lulet celë pranvera
Xhaketa gri, dalë boje, heshtur si relike
Ngjan se m’pret, sa herë hapet dera
Ndodh t’i flas asaj, kur më kaplon mërzia
E shoh mbi të portretin tënd, të qeshur
Duarëve të tua mbetur, të voglat duartë e mia
Të kujtova baba, me xhaketën gri veshur !
