Një klithmë fëmije,
çau qiellin e botën zgjoi,
mëngjesin kur bombat shpërthenin për inat,
luftrat janë ambicja e njeriut të lig,
a thua bota të jetë,
kaq pa fat?
A thua bota,
është kaq pa fat,
që çmëndet njeriu në absurditet?
Në qiell pres të shoh trëndafila,
e jo “kuçedër”që vret.
Them se u drodh ,
dhe bota nën dhe,
“Akoma atje lart paska të marrë”
Këto me siguri janë fjalët që i thotë,
Pushkini zemëruar,
Gëtes në varr.
Qelizës së botës në gjendet pak shpirt,
nga ai që do të doja unë e ti,
çohu do ti thosha,
se në këtë shekull është turp,
të luftohet akoma,
për liri.
Një klithmë fëmije zgjoi botën,
më thuaj dhe ti e dëgjon,
në qiell pres të shoh trëndafila,
dhe jo të nënës, zë që rënkon.
