Rrugët e Kosovës po mbesin pa hapa ,
si lahuta pa tel si kënga pa zë•
Dritaret rrinë hapur , por shtëpitë jan bosh ,
veç era hyn e del , si kujtim që s’ gjen prehje •
Rina po ikën •••
si zogjtë kur dimri i rëndë ua ngrin krahët ,
duke kërkuar një
pranverë tjetër ,
një diell që nuk fshihet pas premtimeve të thyera •
Nëna pret te porta ,
me sytë e mbushur me udhë të gjitha ,
baba hesht ,
se burrat qajnë veç breda kraharorit •
E toka •••
ajo mban gjurmët , por nuk i mban dot bijtë •
Gurbeti është bukë me kripë dhe mall,
është gjumë pa ëndrra dhe ditë pa përqafime ,
është një jetë që
ndërtohet mbi mungesën ,
mbi një “ ndoshta “ që s’vjen kurrë •
Kosova po zbrazet ngdalë ,
si një kroi që s’ka
më burim ,
e zërat e rinisë treten nëpër botë ,
si emrat të shkruar në mjegull •
Qeveria hesht •••
si një mur që nuk
dëgjon ,
dhe shpresa rri pezull ,
si një dritë që fiket pa u ndezur
mirë •
O Zoti i Madh ,
çfarë po ndodh kështu më këtë tokë të lodhur ?
Deri kur do të ikin bijtë e saj me valixhe plot ëndrra të thyera ?
Deri kur do të mbetet kjo tokë me kujtime në vend të njerëzve ,
me vargje në vend të zërave ,
me mall në vend të jetës ?
E megjithatë •••
diku në një cep të shpirtit ,
Kosova pret •••
si nënë që nuk e humb kurrë shpresën ,
se një ditë ,
bijtë do t’i kthehen përsëri •
