Jeta është e bukur, lum ai që di ta jetojë,
Si lule me vesë që në agim lulëzojë,
E ëmbël si mjalti në koshere të artë,
Si dielli që lindë ta ngroh zemrën zjarrtë.
Nganjëherë na mbulojnë retë e zeza në qiell,
Si moti që ndryshon mes shiut e diell,
Herë me bubullimë e erë që gjëmonë,
Presim ylberin që shpresë na dhuron.
Nganjëherë jeta është mister i pashpjeguar,
Shpirti i lodhur, i rënduar, i trazuar,
Sikur gjithçka shembet e humbet pa zë,
Por drita në fund të tunelit prap bëhet fe.
Nganjëherë si dita e nata ajo rrotullohet,
Herë qesh e herë qan, por prap forcohet,
Besimin e mbaj në zemër pa urrejtje,
Me dashuri, paqe e shpirt plot shpresë e dritë.
Është vështirë të biesh e prap të ringrihesh,
Por beso në vete dhe kurrë mos ligshtohesh,
Se çdo stuhi kalon, çdo plagë shërohet,
Dhe jeta përsëri me buzëqeshje lulëzohet.
