Nuk jam grua që dashuroj ç’dokënd,
zemra ime s’është strehë kalimtare,
ajo rreh vetëm për atë që di,
se dashuria është përgjegjësi, jo rastësi.
Kam ecur rrugë ku u lodha vetëm,
pa u mbështetur në sup të huaj,
dhe mësova se forca e gruas,
lind kur ajo zgjedh veten te paren.
Unë nuk dashuroj për të mbushur boshllëqe,
as për të shëruar plagë të të tjerëve,
dashuria ime nuk është ilaç,
është bashkim i dy zemrave të plota.
S’jam grua e mesazheve të vona,
as e ndjenjave që fshihen në errësirë,
unë jam dritë që kërkon respekt,
dhe kush më do, më do pa hije.
Kam mbyllur dyer me qetësi,
jo nga dobësia, por nga dinjiteti,
se çdo “mjaft” që thashë në heshtje,
më shpëtoi shpirtin nga thyerja.
Unë dashuroj rrallë, por fort,
jo me varësi, jo me frikë,
zemra ime s’lidh zinxhirë,
ajo lidhet vetëm nga zgjedhja.
Nëse s’të hapa derën e zemrës,
ishte sepse e njoha pasigurinë,
jo çdo njeri që më dëshiron,
është gati të më mbajë.
Unë nuk pres të më shpëtojne.
unë di të ec vetë në jetë,
sepse një grua që e do veten,
nuk lutet për dashuri.
Jam grua që di të jetë vetëm,
pa u ndjerë e mangët,
se kur e ke paqen brenda,
askush s’të frikëson dot.
Dhe kur të vijë ai që më meriton,
do të vijë i qartë, i plotë, i drejtë,
se nuk jam grua që dashuroj ç’dokënd,
jam grua që zgjedh dashurinë e denjë .
