Pse më bëre të të dua kaq qetë e pa zhurmë,
si drita që hyn ngadalë në një dhomë të errët,
erdhe si pranverë në një zemër të lodhur,
dhe u bëre strehë aty ku s’kishte më shpresë.
Pse më mësove emrin tënd me rrahje zemre,
ta thërras në heshtje, ta mbaj në lutje,
pse u bëre dritë në netët e mia të gjata,
dhe fjalë që s’lodhet kurrë së më ngrohur shpirtin.
Pse më bëre të besoj në mrekulli të vogla,
në buzëqeshje që shërojnë plagë pa zë,
pse më mësove sa bukur është të duash,
edhe kur dashuria është thjesht një ndjenjë e fshehtë.
Tani të mbaj në zemër si këngë që s’harrohet,
si aromë lulesh pas një shiu të butë,
të dua jo për atë që ishe për mua,
por për atë që u bëra unë kur të desha ty.
Dhe nëse kjo dashuri s’ka rrugë e s’ka emër,
ajo prapë është e bukur si yll në agim,
se ti më mësove një gjë shumë të thjeshtë:
që zemra di të dojë… edhe pa u prekur kurrë
