Në heshtjen e mëngjesit, kafeja flet pa zë,
Një aromë e vjetër… që s’më ikën më.
Në dorë një filxhan, në mendje një stinë,
Ku dita niste butë, me ëndrra plot kuptim.
Një cep i harruar, me dritë që përkëdhel,
Kujtime që ngjallin një ndjesi aq të thellë.
Aroma e kafes sërish më kthen aty,
Tek një kafe e vjetër, ku koha s’kish kufi!
