Të tre kishin karaktere të ndryshme sa ishin fëmijë.
Luanin, qeshnin, ziheshin,
E përsëri, mes tyre ndiheshin mirë.
I madhi u rit më shpejt, morri rolin e babait e të nënës.
Ashtu i desh zakoni të riste vëllezërit, të bëhej hijerëndë.
Nuk kaloi shumë prindrit u moshan, vllezërit u martuan.
Mbi krye të shtëpisë rrufe pati rrënë,
vëllezërit përçarë, në një natë pa hënë.
Prindrit ikën shpejt, testamente s’ lanë.
Në varim një palë heshtte, të tjetrët rinin kokë mënjanë.
Grind e hidhërime si rrufe i ndanë.
Të çarat ndër mure prej tërmeti si harta ndër vite flisnin.
Llamarinat e vjetëruara prej kohës përkundeshin e gërhisnin.
Në përkujtimore të prindërve të tre si të huaj takoheshin.
Kujtime të ëmbla ju zbusnin helmet, që gratë ju mëkonin.
Ish’ takimi i fundit, nuk do shiheshin më kurrë!
Nuk dua pjesë për besë, shtëpinë nuk e shes, u dëgjua një zë aty thellë në kthesë.
Dy metro vënd do të zemë, të gjithë në këtë botë.
Nuk shiten kujtimet, ato që na mbajnë shtrënguar fortë!
