BUZËT MAGJIKE TË GRUAS
Mos mungoftë pjalmi i zotave në buzët e tua,
apo vera që rrëshqet, kur buzët flenë në paqe,
si një fill i zjarrtë i pamatë janë buzët e tua , grua ,
prej andej shprehjet e dashurisë rrjedhin me afshe
.
Se buzët e tua i ngjajnë trëndafilit të kuq me vesë,
kur zgjohen ledhatuar ,nga flladi çdo mëngjes ,
teksa shkasin të lëmuara dhe plotë jetë ,
mbërthejnë burrin në kurth me gjallërinë e beftë
.
Se buzët e tua grua, janë krua me ujë të bekuar,
nga burojnë puthjet e pashtershme femërore ,
ku fëshfërijnë erëra ndjellëse, me tinguj ujërash ,
që nën lëkurën e burrit,hyjnë pa droje
.
Por kur buzët e tua, shkrumbohen përmalluar ,
cipa mishtore çahet e shpirti mbytet në gjak ,
nga thellësitë e kroit të buzëve, fryn llahtaruar,
një fllad përvëlonjës ,që çdo burrë përflak
.
Kur buzët e tua grua,rrëzojnë petale trishtuar ,
malet ulin kryet,në heshtje të thellë mortore ,
përrenjtë shpërthejnë digat e shpirtit pikëlluar,
Hëna nga hidhërimi, bëhet një grusht dore
.
Mos thith ujin e bekuar, në buzët e një gruaje ,
nëse dhunon rrënjët e kroit të saj mijëravjeçar ,
kroin e puthjeve idilike,nga thatësira vrastare ruaje ,
se puthja e gruas ,ngjall të vdekurin në varr .
Poezi nga Mimoza Çobo
