Sa herë shpirti errësirash endet
mendja i falet të bukurës poezi,
si frymë e nxehtë brenda nesh jeton,
në vargje qepen plagët e t’gjitha dashuritë.
Përkëdhelemi mes rrjeshtash plot dritë
dhe zhdukemi mes shkronjash t’varme,
që rrinë në muret e zemrës e t’shpirtit lirë,
ngjallemi e paqësohemi me t’bukurat poezitë.!
Kam qesh e kam qar.!
Gjat ditës kam qesh…
Po,po kam qesh me t’madhe
Shum her edhe n’mes t’rrugës,
N’turm njerzish t’pa njoftun
Ee me fytyra t’ngrysuna
Habitshëm m’kan pa !
Me pshtjellim e sy t’zgurdullum!
Po askush” s’më ka kuptua,
Pse kam qesh si e marr
Nëse qesha se jam g’zua
Apo kam qesh
Për t’mos qar me za.!!!
Kam qesh pra !
Që dhimbjet të tremben
E zemrën mos me vra.!
Gjat natës kam qajt….!
Kam qajt ashtu n’heshtjen time
Pa m’pa e pa b’za”
Jam mbyt n’detin e lotëve t’mi
E syt m’jan m’shel t’qorrum
Prej lotëve t’shllirët ,
T’tham n’për faqe e n’për buz,
E n’gjum t’natës kam nis me andrru
Kam fol me vete,
E prap lot kan nis me m’shku.
Kam qar….
Kam qesh…
E kam andrru !
Brenda vetes gjithnji kam hesht
Me forc t’shpirtit jam qu n’kam
Kam qesh e prap kam qa
Pa u dorzu e pa b’za.!
Mos u afro…
Më lejoni të përjetoj qetësinë time
Vështrimin mos e hidhni mbi mua
Si furtunat kryeneçe po më shjetësoni
Shkoni në djallë, ikni shumë larg
Se afër s’ju dua.!
Ju” manjakët që vini heshtazi !
E s’njihni kufinjtë, ç’më pandehni mua!?
Në varrezat e mia të mendjes
Më lërni, e mos mu afroni kurrë
S’trukuni aty si lepujt në strofkullën tuaj.!
