DITËT E ZBRASËTA
Mendjes i iku zemra
dhe vetëm zbrastësia mbeti
Me sundimin e çmendur të
kohës së vërbuar
Hapat që nuk lëvizin
dhe mbesin rrugës në ngujim
Ku mendimet pezullohën
pa zemrën e përkryer
Çmimi mund të jetë
një jetë e tëra bosh
Në mes të fundërrinave të
kësaj bote të harruar
Dhe gjithmonë çfaqet një ëndërr
vegimtare si në përralla
MELODI E QETË
Me sytë e mbyllur
dëgjoja në radio
vargjet e një poezie
të shkruar me shpirt
Tingëllonin
aq qetë e butë
si një melodi
hyjnore
Ma pushtoi shpirtin
sinqeriteti i poezisë
së thurur me mjeshtri
Më larguan
lodhjen e ditës
së ngarkuar
Dukej sikur zogjtë arritën
të cicëronin në natyrë
Gurgullima e lumenjëve
iu bashkangjit vargjeve
që rridhnin me qetësi
Melodia e qetë
shtohej në rreshta
Akordohej
me shpirtin tim.
NJË DËSHIRË NË AJËR
Një dëshirë në ajër
ka mbetur peng
as nuk largohet
as nuk fluturon
Ka humbur udhëtimin
në hapësirën e pafund
nuk merr rrugëtimin
nuk di a do të shkojë
Të nisët fluturimthi
për t’u realizuar ende pret
Kush e dërgoi
lutet të mos shkojë
Por as nuk e tërheq
as nuk e lejon
Vjerrë në hapësirë
ka zënë një vend
Stuhitë e ashpra nuk e lëkundin
Shiu e lagë as nuk e mëshiron
Dielli e përvëlon me provokime
por dëshira ende duron
Nata bashkë me hënën
e përkëdhelin me mirësi
i japin forcë dhe zemër
të vazhdojë në këtë rrugëtim.
