AMANET
Kur një ditë të vjen koha
nga kjo jetë të ndahem,
ju lutëm mos më qani
e as zi mos mbani.
Mos derdhni lot për mua
sepse nuk dua vajtime,
në cicërimat e zogjve
do t’ua lë këngën time.
Sa herë që vjen pranvera
natyra kur merrë gjelbrim,
aty do të më keni mua
bashkë me vargun tim.
Një amanet po ua lë
nuk dua varr mërgimi,
dua në tokën time
të më tretet hiri.
Dua të bëhem baltë
te toka që më lindi,
jo një varr i huaj
ku qyqen e zë trishtimi!
SA E SHTRENJTË ËSHTË LIRIA
Prej se ra pandemia
lëmsh u bë kudo njerëzia,
u hap frikë dhe panikë
çmimet ngriten për çdo ditë.
Me ju betu me bibël e kuran
pak kush atje t’beson,
nga dy punë njerzit tuj punu
pêr me mujt me mbijetu.
Tani filloi edhe lufta
u rritë panika edhe frika,
trefish na u ngritën çmimet
humbin mallrat edhe ushqimet.
N’këmbë është ngritur e tërë bota
sy e vesh kah Europa,
Ukraina tymë e flakë
hiq më mirë s’pritet n’Ballkan!
Njerëzit në shpirt janë helmuar
depresioni i ka shkatërruar,
humbin punën edhe shtëpinë
t’i bëjnë pagesat buxheti se mbërrinë.
Belbëzojnë me lot në sy
kah t’ja mbajnë nuk din njeri,
dikund luftë për mbi jetesë
dikund luftë vdekje a jetë.
Disa i qajnë paret e xhepin
disa me vjedhje lëkurën ta rjepin,
dikund tornado dridhë tokën e detin
disa ujkun në pritë po e presin.
Gjithkund në botë po vlon njerëzia
sa nga lufta sa nga pandemia,
ca të tjerë Lirinë po e dojnë
por as një cent pêr të s’dojn t’hargjojnë.
Eh, sa e shtrenjtë qenka Liria!
Pak kush e paska ditë,
ata qe gjak e jetë i kanë dhuru
shumë më shtrenjtë e kanë pagu.
Këtu thonë amerikanët
çfarë tregoni ju t’Ballkanit,
masakra e t’merre kur mos pafshim
edhe dollarin e fundit nëse japim.
I japin vehtës shumë gajret
se çdo luftë ka krizë të vetë,
por janë krenarë me kokën lart
që Amerika i sundon barbarët.
Kudo shtrihen nëpër botë
t’gjitha forcat edhe bazat,
populli amerikan ata i mbanë
duke i paguar shumë shtrenjtë taksat.
Sot, aty i ka Kosova edhe Shqipnia
krahë për krahë si ëngjuj mbrojtës,
n’krah po i dalin edhe Europës
si shpëtimtarë të mbarë botës.
N’këmbë janë ngritur ca tregëtarë
të pashpirt sikur barbarë,
po dojn popujt për me i rjepë
tuj i trashë xhepat e vetë.
Sa e shtrenjtë është Liria
na treguan trimat e saj,
gjak e jetë ata ja kan dhuru
disa as me pare s’dojnë me pagu.
A MUND TË FLASIM KUQ E ZI ?
Dhe Isa Boletini prapë ishte vonuar atë ditë
Në gjysmën e ditëlindjes sime,
Në Nëntorin e tretë në shkurtit 2008,
Me gjysmën e shpirtit të qeshur,
Në vendlindjen time.
Me njërin skaj të buzëve
Puthte flamurin e kombit,
Me tjetrin skaj,
Flamurin e shtetit më të ri në botë,
Të gjysmës tjetër të Shqipërisë,
Që ka emrin Kosovë.
Dy ngjyrat e Flamurit shpirti i tij kishte.
Njëra Isa ishte,
Tjetra Boletin dëshirë të quhej kishte.
Urime, Kosovë!
Mëvetësinë e gjakut tënd gëzoje!
E kuqja uronte me valët e flamurëve të botës.
Nën hijen e luleve,
Përkundur nga tanku i paqes aty.
U ndal pak e frymë thellë Isa mori,
Si t’i çahej atë ditë po i bëhej krahërori,
Kur nëpër gajtana të tirqve
Ngjyra e zezë po nxinte,
Si vetëtima që zbret në tokë prej mali,
Përçuar nëpërr një shufër metali.
Ashtu si përçuan vargjet e mia,
Gjysmën me Isa, gjysmëm me Boletin,
Kur mbi dy gjysmat
Shqiponja me flatra rri përpjetë,
Shkruan me pendë në qiell
Datën e nëntorit të vërtetë.
