Mordja
Nuk jemi kërkah, lum miku
Përsëri kemi mbetur në fund të tunelit
Ku po shuhet edhe drita e fundit
Në këto net të verbëta mallkimi
Edhe mordja i ka prekur ëndrrat tona
E na ka heshtë e vetmuar si në balada
Sytë na janë zmadhuar nga trishtimi
Sikur e kemi harruar sëmundjen e rëndë
Prapa perdeve të mashtirmit
Fati im e fati yt sërish po shkruhet
Me alfabet të panjohur
Lum miku
As e sheh se na ka marrë lumi
SHPIA E BABËS
(I pavdekshëm kujtimi për babën (1994-2022)
Loti i mshehur i babës
Pikon në fund të zemrës
E s`e lë të thahet lulen e mallit
Shpia e vjetër e babës
flenë e qetë
nën gjethet e verdha të vjeshtës
Shpia e vogël e babës
me zemër të madhe
i mësheh andrrat në gjinin e saj
Strehë e ambël e babës
sa herë ta kthej shpinën
shpirti më mbetet te ti
Shpia e madhe e babës
ka sy të bukur
E DIEL
E diel trishtueshme është sot
e diel do të jetë edhe nesër
derisa të përfundojë ëndrra
Larg ke ikur e dashur
për t’u kthyer edhe njëherë
për të pushuar në hijen tënde
Fshehtas
Merre edhe njëherë atë rrugë të gjatë
Andej nga na ka ndarë jeta
Por mos pusho në asnjë stacion
e fluturo siç ke ikur
Pa të parë askush
E diel e trishtueshme është sot
Deri të dielën tjetër kemi për të pritur
Për të mos vdekur me mall të pashuar
KOHË LUFTE
Në atë kohë të gabuar
Të gjithë ishim veç numra
E hije të zgjatura të vdekjes
Si nana, gruaja e fëmijët
Njerëz të sëmurë, të uritur e të plagosur
Nga plumbat që binin si shiu
Nuk di cila kohë e gabuar ishte
Por i mbaj mend
Netët e zeza futë
E stinët shndërruara në vjeshtë
me shi e vetëtimë
Por, ne nuk ishim Ukrainë
Kishim veç lutje, besim në zot
E ëndrra të mëdha për liri
Nën qiellin e të trishtuar nga bombat.
