TASH NDËRROI NATYRA
Tash ndërroi natyra
Nuk është si më parë
Plot therra të mbushura
Ara e livadh.
Ku janë ato kroje
Ato shelnje të mëdhaja
Kur ne pinim ujë
Gjatë punëve në ara?
Kur prashitnim arave
Me shati në dorë
Apo gjatë korrikut
Grurin duke korrë.
Dhe udhëtarë të shumtë
Nga shkonin e venin
Nga një pushim të shkurtër
Tek kroi e bënin.
Aty përreth kroit
Sa herë grumbulloheshim
Shpejt i mbushnim kënatat
Ecnim mos vonoheshim.
U shterruan krojet
Janë ndytur lumenjt
Nuk ka asgjë të pastër
Në këtë ambient.
Mos dëmtoni pyjet
Ruani fushë e male
Janë mushkritë tona
Mos luani me zjarre!
NË NATËN PA GJUM
Në natën pa gjum
Më sillesh në kokë
Kur rrugës kaloje atëherë
E unë lozja me shokë.
Fillin e bisedes e humbja
Kur nga ti dhe rruga shndritëte
Ajo bukuri e jotja e madhe
Sa shumë më mahniste.
Sa dëshiroja unë atëherë
Shaminë të ta merrte era
Ta zbulonte at fytyrë të bukur si hënë
E ti shprishte flokët kaqurela.
Era ma lexoi mendimin tim
Një puhizë erdhi nga mali
Shaminë shpejt ta hudhi në tokë
Kaqurelat ti hoqi nga balli.
E skuqur mbeti për një kohë
Shaminë në kokë ta mbështolla
Sa të bukur kishe at fytyrë
E ato buzë të kuqe e të holla.
Takimin e lam në krua
Për dashurinë tonë u betuam
Mbamë fjalët që premtuam së bashku
E kështu nje jetë të lumtur kaluam!
VARGJET DHE KAFEJA
Një filxnan kafeje
Sa bën mrekulli
Dhe një tym cigareje
Kur i bën shoqëri.
Të këthjell kokë e medje
Sa shumë relaxon
Duke marrë nga një gëllënkë
Muza nuk vonon.
Sa shumë ide vijnë
Vargje për të shkruar
Radhë vijnë një nga një
Si n’pako paluar.
Por duhet bërë zgjedhje
Dhe një selektim
Të shkruash për dashurinë
Kërkon pak nxitim.
Duhet të nxitosh
Ta arrishë me kohë
Dhe vargu si kafeja
Vjen duke u ftohë.
Nëse lë të ftohet
Shija i zvoglohet
Shkruaj e mos vono
Vargu ikë, largohet.
Filxhanit me kafe
Fundi kur i vie
Varg për dashurinë
Më në mend s’të bie!
