Nostalgji…
I mbyllur mendimesh në këtë buzë mbrëmje
Në qiell lart sytë kam ngulitur,
Si pika shiu më vijnë lotët mjegull
E yjet ti shoh po më pengojnë!
Më dehu dikur dashuria jote
Uzdajë në shekuj ma mbajte zgjuar,
Çdo natë në heshtje roje me mua
Lotin e shpirtit puthje gëzuar!
Mallit iu dorëzua zemra skamnore
E fjalët marrin valle lëndinave të shpirtit,
Në gjunjë ulem para kujtimit tënd
Ekuilibrin ma prishi i madhi mallëngjim!
Kohën sërish pakuptuar më merr
Edhe pse kërrkund sot ti nuk je,
Dhe shtigjet m’i mbylle si në faj
Pa shkak ,pa arsye pa një pse!
Në burgun tënd tani jam i lidhur
Të pres gjatë,eja më merr,
Ndoshta kurrë në derë s’do trokasësh
Me të gjatë heshtje po më mban peng!
Çudi ,sa shpesh më vjen kjo nostalgji
E shpirti papritur nis e dhëmb,
Një shall malli më mbështillet në fyt
Tik – taket e zemrës pëshpërisin veç emrin tënd!
Ti je më e mira
…
Me shoqet më rrije
ulur në lëndinë,
ta ndjeva aromën
lule jaseminë!
Kokën ktheve pas
më buzeqeshe mua
kush të ka parë ty
dhe s’u dashurua!
Syri yt jeshil
faqet kuq si shega,
shpirti po më dhemb
po më çahet zemra!
Flokët ndrijnë si ar
buza digjet flakë,
i ziu ç’u treta
ta puth kam merak!
Shtati si selvi
gjarpëron përpjetë,
trurin se ç’ma hoqe
po më lë pa mend!
Nga shoqet e tua
je ti më e mira ,
do të bëj për vete
do të blej me lira!
Eja se më plase
me shpirt ty të dua,
të ta puth pak zemrën të vdes në krahët e tua
Dimër në pranverë …
Më kot e luta pranverën të vinte
dimri plak i kish’ zënë pritë,
u struk e shkreta nën petale lulesh
të ngrinte kokën kishte frikë!
U trembën sythat e sapo çelë
nga bardhësia ardhur vizitë,
edhe zogjtë në fole u mblodhën
cicërimat si dëgjoj më si përditë!
Po ti o dimër s’më mposhtë dot jo
i tha pranvera krye lart,
për pak ditë mallin nxirre
dhe ik e prej meje qëndro shumë larg!
