Saturday, March 14, 2026
BallinaVitrina e libritÇaste poetike me vargjet e poetes Pranvera Gjoni

Çaste poetike me vargjet e poetes Pranvera Gjoni

HUTIM TRISHTUES…

Ka kohë që këmbanat

janë shurdhue e varfnue,

tej kryqeve

të bashksisë s’shpirtnave…

Në vend tyne,

zogj gjithfarësoj

krratin, këndojnë e zihen,

sherrit që qetësia mbjell

pas lotëve të grave,

që njomin ylberet

në zanafill të lindjes,

e i fshijnë trishtimin hanës

në përkundje të të grithunave…

Ka kohë që kishat

janë mbytë në heshtje.

Përreth tyne

barishtet mbajnë meshët,

dhe në ditë festash

peligrinëve u falin nji përkulje

e nji lule harrese…

Në boshatisjen e tyne,

brenda kanë mbetë

lutjet, dhimbjet,

vajet e dashnia,

si monumente të arta

të të pamit, të besimit, e të ndjemit…!

Ka kohë që koha e lutjes,

ka dekë me t’dekunit!

PRELUD I PËRVEÇËM

Në dashninë teme

ti je unë

që më vesh

me flakën tande,

krejt të virgjun…

e me sytë e qielltë

ruen dritën

prej kurtheve t’natës,

që thur’ prologje

mbi shpatullat e stinës…

E shpesh,

krejt ditshmënisht,

shtron rrugën

ku kalon fryma jeme

me petalet e shpirtit tand,

t’lindun jo rastësisht

për ândrrën e mbjellun

vitit zero,

t’ardhjes së njeriut te njeriu…

Në dashninë teme,

unë me ty n’mue…

pagëzohna çdo ditë fëmijë,

e perëndoj muzgut si lule…

KRESHTAT GJUHEN…

Rrafshi,

nji trajtë monotonie

pa aksesin e adrenalinës,

gjurmon malin

pas shpine…

si duhet të shthuret

tek kâmbët t’i mbërrijë…

Naltsia,

âsht’ prej qielle…

ushqen unin

me virgjëni…

që veç n’ândrra

preket e shijohet,

horizonteve t’thinjuna…

Në centrifugën e territ,

drita e drejtësisë puthet me kreshtat!

HARTË MARSI…

Marsi i gjatë sa nji epokë,

tymosun frikës,

ankthit,

urisë e etjes,

i çoroditun prej dham’pirësit

numëron rrahjet e fundit.

Ndoshta…

dhe diktatorin e fundit.

Agresionin e fundit.

Pafytyrsinë e fundit.

Tmerrin e fundit.

Lotin e fundit.

Jetimin e fundit.

Plumbin e fundit

Vdekjen e fundit…

… e mbi këtë fund të gjakshëm,

dashuria e bijve

të sythojnë e rritin jetën,

tokës që gjimon

amanetet e qiellorve.

Mars i Tatjanave, thirror’ lirie!

POEZI E EMNUEME…

Në literaturën e mendjes

quhem fortunë!

Në vortexin e shpirtit

quhem dhimbje!

Në brishtësinë e trupit,

quhem pranverë!

Vertikalisht, jam nanë…!

Horizontalisht, fjalë e lidhun rrëfanë!

TË NGJASHME

Komento

Shkruani komentin
Shkruani emrin

TË FUNDIT