XHELADIN GASHI
Nese do vjen ora ti do flijohesh përseri
Me ty mbi kodrat e mbuluara me borë
Mbrëmbja ngritet drejtë qiellit
Me ty trëndafil i qelur te yjet
Ti në këtë botë erdhe për këtë tokë
Për të mos na thënë lamtumirë
Lum i përjetshëm që i flet vdekjes
Kur zogut i dhemb zemra
Si feniksi vjen nga vende të panjohura
Me ty u kthyem në vete nga mungesa shekullore
Për emrin e lashtë të atdheut
Largimi nga ti – paralajmërim dimri
Sa herë frynë suhia
Ti nuk je vetëm një kujtim i përmallshëm
Ti këndon i pari sërish
Edhe për ata që përditë të mësojnë
Edhe për ata që s’të binden
DRITË E GJELBËR ERDHI NGA SYRI YT
Më çelësin e ëndrrës
Qela guacën e zemrës
Dhe dritë e gjelbër erdhi nga syri yt
Ëmbëlsoi gojën me fat njerëzor
Nuk na fshihet jeta kujtimeve
Fotografia e zemrës mërgoi në shpirtin tim
Pa i ndërruar zjarret e trupit
Në ditën që përditë ka trokitur
STREHOHEM NË BUZËQESHJEN TËNDE
Ti e zgjove diellin
E lumi vështron shikimin
Përtej fundit të tij
Vargjet e mia shtegtojnë
Kado që e shohin lulen
Në buzëqeshjen tënde
Strehohem si mjellmë e bardhë
Me shpirtin zjarrdritë
Netët mi bën të bardha
ASKUSHËT VRAPOJNË RRUGËS SË SHËMTISË
Askushët vrapojnë rrugës së shëmtisë
Të pamundshmën duan ta hanë
Arratisen në turmë
Ikin ku flitet edhe në heshtje
Kohën e qërojnë nga frutat
Pa u mësuar të shkojnë
Për tu kthyer në lëvozhgë
Syri nuk u sheh as natën
Frika nga qetësia i tmerron
Të ndryshkur në shi mbeten gjithmonë
