Manushaqet e Shkurtit
Ju mbolla me kujdes,
Ju bera yzmet.
Desha te me celnit,
Ashtu si njehere.
Cdo dite ju vaditja,
Cdo dite ju kuroja,
Nga ju moj manushaqe,
Te me celnit kerkoja.
Dhe ja per cudi,
Ne Janar te kti viti,
Me buzeqeshe ti
Dhe shpatorja per bri.
Oh! Sa gezohem
Kur afer ju kaloj,
Ja dhe angulicja
Prane jush po lulezon.
Por tani ne muajin Shkurt
Shume vend me zaptuat
Me celjen tuaj te bukur
Pranveren ma afruat.
Kjo ishte nje dhurate
Per shen Valentine
Si dite e shenuar
Me shprehet dashurine.
Te bukurat manushaqe
Lule shpatore dhe angulice,
Cdo dite me lumturoni
Merzitjen ma largoni.
Me kujtoni vendin tim,
Shtepine ku jam rit,
Neper bace ishit shperndare,
Ne cdo cep anembane
Shpesh para jush qendroja
Poezine e Naimit kujtoja
Kisha deshire te rrecitoja,
Ngriheni! Koken ju thoja.
Manushaqet e
Sa shpejt kini lulezuar
Pranveren na sollet
Prej klimes qe ka ndryshuar.
Udhëtuar ndër vite
Kalëruar në udhën jetë,
Kujtime të shumta mbetën.
Flokët e thinjura janë dëshmi e vërtetë.
Në këtë kalërim me ngjitje e zbrritje,
Sfidon ç’do mundim,
E vetmja fëminore,
pafajësi.
Fëmijëria e vetmja bukuri,
Që s’do deshte të largohej asnjeri.
Vitet ecin dhe nuk ndalojnë,
Ne ecim e ecim ,në këtë udhëtim kalërojme.
Supet tona shumë janë sprovuar,
Me gëzime dhe hidhërrime.
Shumë halle kanë provuar,
Në vitet e jetës duke udhëtuar.
Në vatrën tonë të lindjes ,
Rrënjët e dashurisë mbuallmë.
Me mish e me shpirt punuamë,
Atdheun për t’a ndërtuarë.
Një copë nga mëlçia atdheut iu shkëput,
Kur bijtë e saj më të mirë ,
Në këtë udhëtim jete e lanë.
Ai qau, ngulçoi,me të zeza u vesh,
Po nuk mundi ata t’i ndalë.
Thelleza e malit.
Moj thelleze e malit
Sa bukur kendoje,
Me zerin tend magjeps,
Qe pa gdhire me zgjoje.
Lart atje mes shkuresh,
Ku kishe ngrit folene,
Ku i rritje te vegjlit,
Bashke dhe me te tjere.
Kur ja mernit kenges
Se bashku qe te gjithe,
Nje kor te bukur krijonit,
Cudisnit njerezine.
Dhe siper cudi
Vasua im vella,
Atje vinte shpesh,
S’rinte pa ju pa.
Nje dite u kthye
Ne dore te mbante,
Sa shume u mahnita
Me bukurine tende.
Kishit rene dakord
Ne kafaz te rije,
Te beheshe ne mengjes
Nje ore me zile.
Sa u gezova une,
Te vija gjithmon prane,
Buke e uje te jepja
S’ngopesha me te pare.
Mbas zerit tend te bukur,
Mblidheshin shoqet e tua,
Vinin te pershendesnin
Dhe pinin uje ne krua.
Ti i
Me zerin tend te bukur
Dhe ato te gezuara
Iknin duke kenduar.
