Kishin mbet atje jashtë në terr
Tana fjalët që kurrë nuk u thanë
Tan andrrat që ngatërrun shpirtrat
Npër tunele t’frikshme anembanë
Atje në terr shoqërum me hijet
Me engjëj a djaj jo se di
Kishte mbet fjala e ngrohtë
Që shuan cdo tmerr a stuhi
As hënë as dritë jo skish kund
Vec tmerr e fantazma që trembin
Skish shpresë as fjalë e butë
Të lyej shpirtin si melhemi
Atje jashtē kish mbet njerëzia
Tkurr në guaskën e vet
Skish askund ma asnjë vend
Shenjtnia që ne shpirt po më dhemb
Shpirtrat e pastër po vriten
Spo gjejnë shërim jo askund
Kudo errësirë e thellë
Po vritet fjala ah sa me dhemb….sa me ther
……………………
2-Pranverë në shpērthim
E pres si shiun e pret ara
Nē thatësirë
E pres si gjethja pret piklën e vesës
Ah me dëshirë!
Cdo rreze dielli
E kap fluturim
Se ma do zemra
Ah shpirti im!
Cdo bisk të njomë
Që po shpërthen
Mi fal botës sime
Aroma e bekime
Cdo cicërime zogjsh
Atje n’ajri
Mi fal tan botës
Ah c’kënaqësi!
Zëra të natyrës
Shpërthyer ngado
Pranverë e bukur
Shpirtrat galdo
Shpërndaj rreze e bukuri
Pranverë e bukura ti
Ngjyra ,aroma e plot gëzime
Fali përherë kësaj zemrës sime
