Do të shkoj në luftë – pa epitafin tënd
Më the: mos shko në luftë!
Ke bër tre luftra të mëdha…
Njërën,duke mbledhur lëkurën e gjarpërit,
nëpër dheun e nxehtë ,thua më thua.
Tjetrën,me mullirin e fshatit të braktisur ,
duke mbledhur myshqe ,
ku flenë ca ëndrra pa grur’.
E treta,më e përgjakshmja: thërrrmove ca gur’.
Më the: mos shko në luftë !
Ke punë tek tenxherja me pilaf:
të numuroja kokërr më kokërr- orizin
se,e kjo,është një luftë për epitaf!
Më the :mos ec në luftë se jam unë.
Zjarri është për mua ,
ti mbulou me gunë!
Po unë,shkova në luftën e katërtë …
Në luftën e hijeve të pash ty…
At’herë ,kuptova pse isha numurues
i kokrrave të orizit!
Kam fuqi edhe për luftën e pestë .
At’her’ nuk do të ketë vjeshtë …
Epitafet,janë duke u dekuruar.
K R Y Q E T
E deshi ,gjith’ jeta ime që ballin
t’a mbush me parale
e meridianet zunë qytetrimin
në dy faqe.
Nuk i dogja pshertimat ,
ndonse lotonin brigjeve me shelgje.
Kryqet i bëra shtetar në buzë,
vetëm për dritë e paqe.
Kryqet janë të fort ,tek fjala
e nata e njeriut.
E Adami s’i ndali dot,
ndonse mollën e kishte në gojë…
Për t’i shmangur ata,
unë puth agun e lindjes,e t’ veriut.
Emën e kam kryq të bler që jugun
e perndimin t’a fus në lojë…
Përtej shiut- pikon dielli Përtej shiut ,bje dëborë
e matan borës varet dielli.
Përmbi akull ndodhem unë,
dirigjent me shkronjë të parë.
Katër stinët më bëjnë roje:
me krah’ zogu,
me krah’ fluture,
me krah’ blete
e me gjethe,mbushur me grur’.
Brënda shiut mbyten lumenjt ,
midis tyre e sytë ,e mi…
( Thirra zogun t’i nxjer në breg.)
Brënda dëborës më digjet zëmra
si metafora me shkronjën e dytë.
( Thirra fluturën të jet pikiadë e dashurisë.)
Brënda diellit nuk ka stinë…
Shtrydha mjaltin mbi bukën e pjekur,
por kujtesa kishte vdekur,
në shtëpinë e parë,
përmbi shkronjën e fundit!
Kam zbritur nga deti
Kam zbritur nga deti,lagur e pa lagur.
Me sy më ndjek mileti, pushka qënka varur.
Pushka s’qënka bosh,varur në litar…
Nëse do të rrosh, yjet mbai ngarkuar!
Ku mbin trimria , rrugës që s’ka fund
E sythet hap liria ,raund mbi raund?
***
Kam zbritur nga deti,ardhur nga oqeanet.
Vlla me tërnetin,xhaxha me mekamet.
Hapas,më ndjekin hijet, cilindër bote !?
Zëmra s’m’i rrok ligjet,s’troket me shorte.
Zbrita e në ara,s’kam harruar mbiemrin!?
Kontinetet, mbi gishta e gara,
Dreri mos të ketë- emër…
Në krahët e shkurtit celin dhe mimozat
Tre herë u martova e nuk bëra asnjë dasëm
e dhitë,e egra kërkonin sythe në morset e malit.
Tre herë më gjunjzoi këmbët- shkurti, ende pa basëm
e mbi baltë gulnin gozhdë, thundrat e kalit.
***
Nuk më pikturojnë mjergullat lehone,vecanrisht në shkurt,
se janë oxhaku i janarit, përzjerë me fjollat e marsit.
Shkurti mbetet ,në sytë e mi,viktima më e butë
se sythet nuk i ngrohë, me diellin e ballkonit të shansit.
***
Shkurti ka shtatore të shkurtër e morset tingllojnë tek plakat,
e unë,fshikulloj që ato,të ftohura, mos të ulin tumanet.
Xhindet e tyre, kanë shanse se janë pronare edhe tek varkat
e sythet i duan’ mbi akull,ngarkuar tek karvanet.
***
Shkurtin s’e dua të shtrir, ndonse më shqepi kostumet …
I dua e dhitë, e egra – balerina n’shkëmbin e pa gdhëndur…
Marsi s’dëshiron t’a kuptoj se shkurti ja lëngzon vrullet
e plakun, e dashurisë me aromë manushaqe e gjen të mëndur.
***
Tre herë u martova pa dasmorë e lugë në vatër
se marsi më ngriti lëkurën e prilli më qethi- bruto .
Cdo shkurt laj shportën me pshertima ,që bëhen- katër
e kalin, e baltës e dua të vrapoi vetën- nudo.
