AG E TERR
në vagëllimë mëngjesi
fytyrë qeshur
lindet një botë
si zë i gjelbër
me shije jete
përtej admirimit
nëpër kënaqësi koti
përhumbur endet
hutuar në bukuri
në maternitetin e pafundësisë qiellore
deri sa
me fytyrë të ngrysur
bie muzgu.
Me dek para vakti
Ashtë me rrnue pa hije
(si dreqi)
bile ma s’keqti ashtë
me gjallnue me asi hije
ku nuk mundesh me i shtri
as kamt e tua
e leje ma me flladit tjetër kend
pa hije me rrnue
â si me dek për s’gjalli
kurrfarë hijeshie nuk ka
se drita rrin nen hije
ku ashtë terri
ashtë e vërteta.
Gjergji dhe gjaku i shprishur
Vrite Gjergj
Dhe mbuloje
Me sarkofag harrimi
Se tradhëtia mbin
Kohë e pa kohë
Se mund dot mallkimi
Jo tha Gjergji
Kushdo që e vret
Është si ta mbjell e ta rris
Lërini Hamzain, Ballababin…
Të vdesin
Në tradhëtinë e tyre
Tradhëtisht!
NJË TINGULL VJESHTE
si një shegë ngyrë vjollce
mërdhin nëpër gjethe
duket si për shembull unë
apo një tabelë duar zgjatur
në rrugën pa stinë
me harresën
që nuk ka kush t’ia dhuroi
atë përqafimin e fortë
deri në kërcëllitje brinjësh
thërmuar
në trosha pëllumbash
që gugasin në balkonin tim
derisa nuk i dëgjoj
hapat e tu të lehtë
kur kthehesh pa hetueshëm
ti zë shërues me kumbim
si një tingull tjetër
jashtë sistemit të zakonshëm gjuhësor.
Gjurmë kujtese
Në cilën rrënjë shenjtërie të të shartoj
në atë të gurtën patretur në kohë
a në hirin e Zojës
përmbi valle bucelash e
këngësh mungesore
me copëza lashtësie
zbardhur nga hiri hyjnor
ku të lumtura farfurijnë
ngjyrat e arta
aromë hasjane
nëpër rreptësinë e Kanunit
në pamundësi që t’i lundroj
të gjithë lumenjtë rreth e rreth teje
të cilët nuk të lagën asnjëherë
deri kur më shpëlau
këthjelltësi e natës
aty diku nën Sharr
laryshi ngjyrash
gurgulloi
lumthi që nuk shterron
me dëshirë
u përmbyta
nëpër visin tënd rozë
si një zhytës
i cili vetëm ai e din
sa e shkurtër mund të jetë një natë
në një gjurmë Hasi
aty ku festa ende vazhdon
me vallen “Kcim burrash katunarçe” dhe
me këngën “Nama ni pikë ujë”!
