Nana qau n’oborrë
toka u skuq me gjak,
djalin ja morrën prej durve
s’u kthy kurrë më prap.
Rruga mbulue me tym
shtëpia pa dritë,
Kosova n’zemër me plagë
po prap nuk u thy.
Vajzat n’errësirë dridheshin
me frikë në çdo hap,
nata binte rënd
dita s’ngrihej prap.
Prej kullës së Jasharajve
u ngritë një amanet:
“Mos e ndalni luftën
ky vend i yni ka me mbetë.”
Ademi ra si shkëmb
po fjala e tij morri flakë,
me gjak u shkru emri
që u k’thye në kangë.
N’bjeshkë frynte era
Skenderbeu n’hije.
“Mbrone këtë tokë”
thoshte me krenari e dije.
Isa Boletini
me plumba n’gji,
tha: “jam gati prap me vdekë
për tokën tonë të shenjtë.”
Nanat humbnin djemtë
burrat ran në ballë,
fêmijët qanin n’tenda,
pa shpi, pa bukë, pa zjarrë.
Por toka u çu prap
prej lotit që ra,
Liria u lind
prej gjakut që u dha.
Sot kur era fryen lehtë
mbi plisa e varre,
na sjellë zërat e tyne,
si kangë prej largesisë t’madhe.
Liria nuk u fitu me fjalë
as nuk erdhi si dhuratë,
erdhi prej shpirtit që s’u thye
dhe gjakut që rrodhi s’i ujvarë.
