Atdheu
Atdhe, të ndiej edhe në kokrrën e rërës së detit,
Edhe në thërrimen e padukshme të nektarit,
Edhe në pikën e kaltër të vesës së mëngjesit,
Edhe në plisin e vlagët të ugarit
.
Atdhe, të ndiej edhe në zhurmën e rrapit të lashtë,
Edhe në fijen e brishtë të barit,
Edhe në qerpikët si kallëza gruri të vashës,
Edhe në vijat e ballit të ushtarit.
Atdhe, të ndiej në çdo qelizë të indit të tokës sime,
E në çdo molekulë të ujërave që më lajnë,
E në çdo fërfërimë ere e frymë suferine,
E në çdo copë qielli që malet mbi kokë e mbajnë.
Atdhe, të ndiej në bulat e djersës së ndershme,
Të ndiej në tingujt e këngëve dhe isot e gjata,
Të ndiej në gurët dhe gdhendjet e hershme,
Të ndiej në lulet e qëndismave të grave të ngrata.
Atdhe, të ndiej në avullin e bukës së magjeve,
Të ndiej në shtigjet e dhive dhe rrugët e makinave,
Të ndiej në shijen e hidhur të tymit të oxhaqeve,
Të ndiej në tërbimin dhe dhimbjen e trimave.
Atdhe, të ndiej në hatullat e zemrës dhe shpirtit,
Të ndiej në zulmën pa cak të rinisë,
Të ndiej në qëndresën e plakjes sime si plakja e Krishtit,
Të ndiej në gjëmimin e madh të historisë.
Atdhe, ku të të ndiej nëse një ndjenjë qënia ime do të ketë,
Të them të të ndiej edhe në lëngun e hirit
Atje ku s’ka lëng e s’ka jetë?
Të them se të ndiej edhe në botën reale krejt të vërtetë,
Edhe në botën e hiçit…
