Kur nata bie rëndë mbi sytë e mi,
heshtja më zhvesh nga durimi;
largësia digjet si plagë e hapur,
por zemra s’njeh kufij
ajo vrapon drejt teje, pa frikë.
Trupi im fle nën një qiell të huaj,
nën një dritë që s’di emrin tënd,
por shpirti të kërkon me etje,
udhëton pa frymë, pa pushim,
sepse dashuria njeh vetëm një drejtim…
Kur malli shpërthen,
të ndiej thellë në gjakun tim,
si zjarr që s’ka nevojë për flakë,
si dorë që më mban edhe në mungesë,
si zë i brendshëm që më ndalon të dorëzohem.
Dashuria nuk jeton në vende;
ajo ngrihet në mish e në shpirt,
më merr frymën sa herë mungon
dhe më mban gjallë
vetëm me shqiptimin e emrit tënd.
Largësia është veç një provë e ashpër,
një mur që e rrëzojmë me durim e dëshirë;
ajo ndan trupat, jo betimin,
sepse ne jemi rrugë
që kthehen gjithmonë te njëra-tjetra.
Dhe kur koha të thyhet më në fund,
zemrat tona do të përplasen sërish,
jo të lodhura, por më të etura,
sepse ata që digjen vërtet për njëri-tjetrin
nuk humbin kurrë —
ata dinë të presin.
