- Dashuri e heshtur
Të mbajë mbrenda meje
Dhe të shijoj kur të dua,
Me kundërshti nga ti
E mu mendja s’ma ndalon.
Se dashuria që flet pak
S’gënjen kurrë,
Ajo rritet në errësirë
Si rrënjë që s’kërkon mëshirë.
S’të dua për t’u parë,
As për t’u dëshmuar,
Por për t’u jetuar në qetësi,
Si një e vërtetë që s’ka nevojë të mbrohet.
Në këtë heshtje jam i lirë,
Dhe liria
Është forma më e pastër e dashurisë.
- Liria e të qenit
Në këtë hapësirë që s’ka kufij,
Unë të shoh pa të kapur,
Të prek pa të mbajtur,
Dhe të dua pa të marrë peng.
Ti nuk je im,
As unë nuk jam i yti,
Por kur bashkohemi,
Hapësira jonë rritet,
Si qielli që nuk mban kufij.
Liria s’është ikje,
Por prezencë pa rrëmujë,
Si frymë që ecën brenda meje,
Pa kërkuar leje për të qënë.
Këtu dashuria nuk ka ligj,
As gjykim,
Vetëm të qenit i lirë,
Dhe të jesh i dashur në qetësi.
Ndonjëherë më duket
Se dashuria dhe liria janë të njëjta,
Një gjendje e vetme,
Ku nuk ka pronësi,
Vetëm prezencë.
- Humbja dhe Pranimi
Të kam dashur pa kushte,
Pa kërkuar të jesh im.
Dhe ndonjëherë, dashuria ikën,
Pa bujë, pa shpjegim.
Por nuk ka humbje të vërtetë
Kur nuk ke zotëruar.
Çdo mungesë është hapësirë
Për të kuptuar se dashuria nuk është pronë,
Por përvojë që rrit shpirtin.
Pranoj atë që nuk vjen,
Pa zemërim, pa pishmanllik.
Sepse liria ime nuk varet
Nga prania jote,
As nga largësia.
Dhe ndonjëherë, në heshtje,
Zgjas dorën drejt boshllëkut
Dhe gjej atje qetësinë
Që të dashurosh pa kapur
Është e njëjta gjë si të jesh i lirë.
- Takimi i dy botëve
Kur takohen dy botë të lirë,
S’ka zinxhirë, as pranga,
Vetëm një rrjedhë e qetë
Që bashkon pa shtrënguar.
Ti dhe unë, pranë,
Pa zotërim, pa kërkesë,
Si dy lumenj që takohen
Dhe rrjedhin bashkë,
Pa u ngatërruar,
Pa humbur veten.
Çdo fjalë është e tepërt,
Çdo prekje një dëshmi e qetë.
Dhe dashuria,
Pa të mbajtur,
Bëhet më e thellë.
Takimi nuk kërkon pronësi,
Ai kërkon vetëdije:
Të jesh i pranishëm,
Dhe të shijosh harmoninë
Pa e prishur me pritshmëri.
Në këtë përputhje,
Liria s’është largësi,
Dhe dashuria s’është shtrëngim:
Janë një simfoni pa notat e detyruara,
Ku çdo tingull lëviz vetvetiu.
- Gjithçka në heshtje
Tani, kur gjithçka ka rrjedhur,
Nuk ka më nevojë për fjalë,
As për shpjegime.
Dashuria është thjesht prezencë,
Liria është thjesht qetësi,
Dhe të dy bashkë janë një frymë
Që ecën në hapësirën e pafund.
Asgjë nuk kërkon,
Asgjë nuk pengon.
Vetëm të jesh dhe të shohësh
Pa kapur, pa mbajtur,
Pa pritshmëri.
Kjo është dashuria e plotë:
E heshtur, e lirë,
E bukur në thjeshtësinë e saj,
Si një qiell pa re,
Si një ditë pa orë.
Dhe aty ku heshtja bëhet e dukshme,
Në atë qetësi të pafund,
Dashuria dhe liria nuk dallohen më:
Janë e njëjta gjendje,
Vetëm për të qenit.
