Ajo iku në një ditë me shi,
Iku e trembur e s’kishte as çadër,
Sigurisht, mikpritësi i ri,
Rrobat e qullura ia ka terur në vatër!
Po, teksa avulli përmbi rroba
I ngrihej si një re e bardhë,
Malli për stuhinë me shqota,
Më tepër për Shqotën e ka marrë!
