Ku ta kap kohën,
unë e përpëlitura
që n’varg heshtjen thej,
edhe n’lëmshin e jetës
me ndërgjegjje t’bardhë
fillin gjej.
Unë shpresa e lugjeve t’blerta
me librin e durimit n’krahë.
Çdo natë përkund hënën
n’vargun tim,
e dashuruar me dritën
e këngës n’vegim!
