Shkruan Akad.Miftar Tërshnjaku
Në një kohë kur shumë vlera po zbehen, kur fjala shpesh humb peshën e saj dhe zhurma përpiqet të zëvendësojë meritën, historia e arsimit shqiptar qëndron e palëkundur mbi disa emra që nuk mund të harrohen. Ishin ata që nuk u përkulën para rrethanave, që nuk u lodhën nga vështirësitë dhe që nuk kërkuan kurrë duartrokitje ose lavdi për të bërë detyrën e tyre. Thjesht pasioni i tyre vinte nga thellësia e shpirtit. Një ndër këta emra, që qëndron edhe sot si shtyllë e fortë dhe e ndritur, është Magjistër Fejzullah Tërshnjaku.
Të flasësh për këtë ikonë të dijes, së pari duhet t’i numërosh 40 vitet e shërbimit në arsimin shqiptar, por nuk mjafton të numërosh thjesht vite. Ky shkrim hap një kapitull të tërë historie, të mbushur me sakrificë, përkushtim dhe ndërtim të heshtur të brezave. Ai nuk ishte vetëm profesor i Historisë – ishte më shumë se kaq: formues i mendimit, ndërtues i vetëdijes dhe shpërndarës i dijes që nuk shuhet. Në orët e tij të mësimit nuk mësoheshin vetëm ngjarje historike, por ndërtohej e ardhmja dhe bazamenti i shtresave të intelektualëve.
Nga proceset mësimdhënëse deri në drejtimin e një institucioni arsimor, ai dëshmoi se drejtimi nuk është pozitë, por përgjegjësi. Për 27 vite me radhë në krye të Shkollës së Mesme “Emin Duraku”, sot “Ruzhdi Berisha”, si drejtor, ai ishte fryma e asaj shkolle, rendi i saj, themeli mbi të cilin mbahej çdo proces mësimor.
Në kohë të vështira, në masat e dhunës së regjimit para luftës, kur arsimi përballej me sfida të mëdha, ai nuk u tërhoq. Kur shumëkush kërkonte rrugë të lehta, ai zgjodhi rrugën e drejtë. Kur të tjerët flisnin, ai vepronte. Sepse e dinte mirë se arsimi nuk ndërtohet me fjalë të bukura, por me karakter të fortë dhe punë të palodhur.
Por madhështia e tij nuk kufizohej vetëm brenda mureve të shkollës. Ai ishte njeri i familjes – një nga shtyllat e saj. Ishte njeri i shoqërisë – bujar, i afërt, i dashur dhe i respektuar. Komunikues i rrallë, i urtë në qëndrim dhe i matur në fjalë. Nuk fliste për të bërë zhurmë, por për të dhënë kuptim proceseve. Fjala e tij kishte peshë – dhe kjo peshë vinte nga brumosja e kulturës familjare, nga përvoja, nga ndershmëria dhe nga një jetë e jetuar me dinjitet, rrethuar nga shokë intelektualë.
Ishte nga ata njerëz që nuk kërkojnë të jenë në qendër, por bëhen qendër vetvetiu. Nuk imponoheshin, por respektoheshin. Nuk kërkonin lavdi, por e meritonin atë. Dhe kjo është ajo që e dallon njeriun e zakonshëm nga njeriu i përmasave të mëdha.
Në një kohë kur shpesh harrohen meritat e vërteta dhe promovohen zhurmat e kota, figura si Fejzullah Trinjaku janë rikujtim i gjallë se bazamenti i arsimit nuk është ndërtuar rastësisht. Ai është ngritur mbi sakrificën e njerëzve të tillë – të heshtur, por të pathyeshëm; të përkushtuar, por të papërkulur.
Sepse arsimi nuk është vetëm një sistem i shkruar në letra.
Arsimi është vet jeta përplotë
karakter.
përkushtim.
vizion për njeriun.
Dhe kur këto bashkohen në një figurë të vetme, atëherë kemi të bëjmë me një shtyllë që nuk shembet kurrë dhe që mbetet bazament për shumë gjenerata.
FejzullahTërshnjaku nuk është vetëm një emër.
Ai është një epokë.
Për çdo brez ai do të mbetet një model.
Ky nuk është thjesht një shkrim.
Nuk është vetëm një vlerësim.
Është një thirrje që të mos harrojmë.
Është një dëshmi se të vërtetat jetojnë më gjatë se zhurma.
Është një mesazh për brezat që vijnë – se rruga e dijes ka emra që duhen nderuar.
Sepse kur kultura dhe arsimi mbështeten mbi të vërtetën e njerëzve të tillë…
Dija nuk shuhet kurrë.
Kombi do të mbetet gjallë.
