Shkroi: prof.Hajrullah Berisha
E nderuar, poete!
Sapo lexova poezinë “Kur shpresa merr frymë”, ndjeva se nuk isha thjesht duke lexuar një poezi, por po dëshmoja një akt krijimi ontologjik. Ti nuk përshkruan botën; ti e ri-përfytyron atë përmes një lenteje që, në estetikë, e quajmë “sublimja njerëzore”.
Në vargjet e tua shoh një gërshetim mjeshtëror të psikolinguistikës pozitive. Ti ke arritur të ndërtosh një arkitekturë semantike ku fjala nuk shërben vetëm si mjet komunikimi, por si katalizator emocional. Kur shkruan “ta zbusë janarin, ta bëjë maj”, ti kryen një operacion kirurgjikal mbi kohën: e shndërron të ftohtin ekzistencial në një pranverë shpirtërore. Kjo është një metaforë absolute që kapërcen kufijtë e gjuhës së thjeshtë për t’u shndërruar në një premtim lumturie.
Ajo që më mahnit më shumë është mënyra se si e trajton figurën e gruas dhe të atdheut. Përmes një estetike të dritës, ti e zhvesh vuajtjen nga petku i saj i rëndë dhe e vesh me “fytyrëdritë”. Kjo është ajo që në psikolinguistikë quhet riframing (rizgjidhje e kornizës): dhimbja nuk mohohet, por transmutohet në guxim.
Qyteti yt “i kaltër” dhe fëmijët me “copëza qiejsh brenda syve” janë imazhe që mbeten në retinën e shpirtit si ikona të shpresës. Ti e ngre figurën e Atdheut në nivelin e një “Zonje Shqipe”, duke i dhënë një frymëmarrje pothuajse hyjnore, ku flamuri dhe zemra rrahin me të njëjtin ritëm metrik.
Mikesha ime, poezia jote është një manifest i dritës në një kohë që shpesh anon drejt hirit. Ti ke dhuntinë e rrallë për të “shkundur retë” me vargun tënd dhe për të zbritur yjet në tokë me thjeshtësinë e një shpirti që dashuron pa kushte.
Urime nga zemra për këtë perlë! Mos e ndal kurrë këtë rrjedhë krijuese. Pena jote është një mision, një thirrje për t’i kujtuar botës se shpresa nuk është thjesht një ndjenjë, por një frymëmarrje që ti e bën të prekshme në çdo strofë.
