Këto poezi ua dedikoj trungut,
fisit e plisit, rrënjëve që më mbajtën të fortë.
Më dhanë identitet, kulturë, karakter, guxim,
më mësuan buzëqeshjen e ëmbël, dashurinë e pastër,
të mos mashtroj, të mos tradhtoj,
të jem humane, liridashëse, njerëzore.
E ata ishin prindërit e mi, hijet që qëndruan nën diellin tim,
zemrat e tyre nuk pushojnë kurrë së rrahuri për mua.
Për mua dhanë çdo frymë, çdo thesar të jetës, deri te vdekja, me dhurimin më të madh që mund të japë njeriu.
Ata që bëjnë diellin të lindë aty ku perëndon,
që shkretëtirën e shndërrojnë në tokë pjellore,
ata që mbjellin dashuri të mëdha,
për të cilat vetëm vdekja mund ti ndajë.
Rrënjët e mia janë gjak, dashuri dhe kujtime,
trungu im është guxim dhe shpirt i paçmuar,
Për plisin që më mbron është çdo buzëqeshje,
çdo sakrificë, çdo gjest që më bënë ajo që jam edhe tani.
Rrënjët, fisi e plisi jon i bardh.
Kumrie Avdyl Shala-RRËNJË, FIS, PLIS E LIS
TË NGJASHME