Quhet Ryan dhe ka lindur në Kanada, në maj të vitit 1991.
Kur ishte vetëm gjashtë vjeç, mësuesja e tij u tregoi nxënësve se si jetojnë fëmijët në Afrikë. U foli për etjen, për rrugët e gjata që ata përshkonin çdo ditë për një pikë ujë, për fëmijët që vdisnin vetëm sepse nuk kishin ujë të pastër.
Ndërsa për Ryan-in mjaftonte të zgjaste dorën drejt çezmës.
Ai u prek thellë. Dhe me pafajësinë e bukur të një fëmije pyeti:
— Sa kushton t’u çosh ujë këtyre fëmijëve?
Mësuesja përmendi një organizatë, “WaterCan”, dhe tha se një pus mund të ndërtohej për rreth 70 dollarë.
Kur u kthye në shtëpi, Ryan-i i kërkoi nënës së tij, Susan-it, 70 dollarë për të blerë një pus për fëmijët e Afrikës. Nëna, me mençuri dhe dashuri, i tha se do t’ia jepte vetëm nëse ai do t’i fitonte vetë, me punë të ndershme.
Dhe kështu filloi rruga e tij e vogël, por e madhe.
Ryan-i punoi çdo ditë: kryente punë të vogla në shtëpi, ndihmonte fqinjët, kursente çdo dollar. Kur më në fund mblodhi 70 dollarët dhe shkuan te organizata, zbuluan se kostoja e vërtetë e një pusi ishte 2,000 dollarë.
Shumë do të dorëzoheshin.
Por jo Ryan-i.
Ai tha vetëm një fjali:
“Do të kthehem me 2,000 dollarë.”
Dhe u kthye.
Me përkushtim, me këmbëngulje, duke frymëzuar familjen, miqtë, shkollën, lagjen e tij. Në janar të vitit 1999, në veri të Ugandës u hap pusi i parë i Ryan-it.
Një pus që nuk solli vetëm ujë.
Solli jetë.
Solli shpresë.
Solli dinjitet.
Më pas, shkolla e Ryan-it nisi bashkëpunimin me shkollën pranë pusit. Kështu ai njohu Akanën, një djalë afrikan që luftonte çdo ditë për të mësuar. I prekur nga historia e tij, Ryan-i kërkoi ta takonte.
Në vitin 2000, kur Ryan-i mbërriti në fshat, qindra njerëz e pritën duke formuar një korridor njerëzor, duke thirrur emrin e tij me lot në sy.
I habitur, ai pyeti:
— A dinë edhe si quhem?
Udhërrëfyesi iu përgjigj:
— Të gjithë ata që jetojnë deri në 100 kilometra larg e dinë.
Sot, Ryan është 34 vjeç. Ka themeluar fondacionin e tij dhe ka ndërtuar mbi 400 puse në Afrikë. Ka sjellë jo vetëm ujë, por edhe arsim, ndërgjegjësim dhe shpresë për mijëra komunitete.
Në një botë ku shpesh humbasim pas gjërave të kota, historia e këtij djali na kujton një të vërtetë të thjeshtë:
Heronjtë e vërtetë ekzistojnë.
Dhe ndonjëherë… janë vetëm fëmijë me zemër të madhe./Thënie të bukura/
