S’E KUPTOJ?!
S’e kuptoj, pse pas kësaj dhimbjeje therëse,
Një ndjenjë e fuqishme,
Nga mallëngjimi, mendja, më turbullohet?!
Nuk di, jemi parë,
A s’jemi parë?!
Jemi takuar, a s’jemi takuar?!
Sa shpejt, ikën koha,
Për veten time s’e besoj!
…
Po, si mund të mendoj ndryshe?!
Koha, nuk kthehet pas.
Ngjau, moj Nënë!
Si dritaret diellore, të thyhen zemrat tona.
E, tani të rropatemi, larg-njëra tjetrës?!
E pabesueshme,
Mjerisht, e vërtetë.
E hidhur, dy shpirtëra shkëputur, dashuria,
-lidhur,
Loti që mbart mallin,
Qenka kjo jetë, aspak e butë!…
Doemos, duhet t’i bindemi fatit harbut!…
