Mos u kap pas atij që të provokon,
që ta ndez zjarrin vetëm për ta parë si digjesh,
që ta trazojë zemrën
e pastaj të qeshë me dallgët që vetë i ngriti.
Mos u kap pas atij që flet me stuhi,
që vjen si verë e nxehtë
dhe ikën si erë e ftohtë në mëngjes.
Ai është mësim,
jo strehë.
Mos u kap pas atij që ta provon durimin,
që ta mat dashurinë me heshtje,
që të lë të presësh
e të mendosh nëse vlen apo jo.
Ti nuk je pyetje.
Ti je përgjigje.
Sepse po vjen ai që të qetëson.
Ai që s’ka nevojë të të trazojë
për të të ndjerë pranë.
Ai që nuk të ndez për të të djegur,
por të mban ngrohtë pa flakë të egra.
Ai që kur flet, të mbështjell me qetësi.
Që kur hesht, nuk të lë bosh.
Që nuk të sfidon për të fituar,
por të zgjedh për të ndërtuar.
Mos u kap pas zjarrit që të lodh sytë.
Prit dritën që të pushon shpirtin.
